به نام یزدان مهربان

پاك یزدانا، خاك ایران را از آغاز مشكبیز فرمودی وشور انگیز و دانش خیز و گوه رریز؛ ازخاورش همواره خورشیدت نورافشان، ودرباخترش، ماه تابان نمایان؛ كشورش مهرپرور و دشت بهشت آسایش پرگل وگیاه جانپرور وكهسارش پرازمیوهءتازه وتر، وچمنزارش رشكِ باغ ِ بهشت؛ هوشش پیغام سروش، وجوشش چون دریای ژرف پرخروش.روزگاری بودكه آتش دانشش خاموش شد و اختر بزرگواریش پنهان درزیرروپوش؛ بادبهارش خزان شدوگلزاردلربایش خارزار؛چشمهءشیرینش شورگشت وبزرگان نازنینش آواره ودربه در ِهركشوردور؛ پرتوش تاریك شدورودش آب باریك؛ تاآنكه دریای بخششت به جوش آمد و آفتاب دهش دردمید؛ بهار تازه رسید و باد جانپرور وزید وابر بهمن بارید، پرتو آن مهر ِمهرپرور تابید،كشور بجنبید و خاكدان گلستان شد و خاك سیاه رشك بوستان گشت؛ جهان جهانی تازه شد و آوازه بلندگشت؛ دشت وكهسار سبز و خرم شد و مرغان چمن به ترانه وآهنگ همدم شدند.  هنگام شادمانی است، پیغام آسمانی است، بنگاه جاودانی است، بیدارشو، بیدارشو. ای پروردگار بزرگوار، حال، انجمنی فراهم شده وگروهی همداستان گشته كه به جان بكوشند تا از آن باران بخششت بهره ای به یاران دهند و كودكان خودرابه نیروی پرورشت در آغوش هوشْ پرورده، رشكِ دانشمندان نمایند؛ آئین آسمانی بیاموزند و بخشش یزدانی آشكار كنند.  پس ای پروردگارمهربان، توپشت وپناه باش ونیروی بازوبخش، تابه آرزوی خویش رسند واز كم و بیش درگذرند و آن مرزوبوم را چون نمونهء جهان بالا بنمایند.

هوالله خدایا! تاریکی نزاع و جدال و قتال بین ادیان و شعوب و اقوام افق حقیقت را پوشیده و پنهان نموده. جهان محتاج نور هدایت است. پس ای پروردگار! عنایتی فرما که شمس حقیقت جهان را کران تا کران روشن نماید. عبدالبهاء عبّاس

هوالله ، ای خدای پر عطای ذوالمنن واقف جان و دل و اسرار من در سحر ها مونس جانم توئی مطّلع بر سوز و حرمانم توئی هر دلی پيوست با ذکرت دمی جز غم تو می نجويد محرمی خون شود آن دل که بريان تو نيست کور به چشمی که گريان تو نيست در شبان تيره و تار ای قدير ياد تو در دل چو مصباح منير از عناياتت به دل روحی بدم تا عدم گردد ز لطف تو قدم در لياقت منگر و در قدر ها بنگر اندر فضل خود ای ذوالعطا اين طيور بال و پر اشکسته را از کرم بال و پری احسان نما. ع ع

"محبت به خلق ، محبت به خدا است.مهرباني به خلق، خدمتي به خدا ... خدا ما را خلق كرده تا با يكديگر محبت كنيم ، الفت كنيم ... دلي داده كه تعلق به يكديگر داشته باشيم. به انسان عقل داده ، احساس داده تا اين قواي رحمانيه را در سبيل محبت صرف كنيم.. "  عبدالبهاء

هُو اللّه   ای خداوند بيهمتا اين نفوس پر شوق و وله را به رحمت بی پايان موفّق فرما تا مواهب عالم انسانی گردند و مظاهر الطاف ربّانی در گلستان هدايت گلهای پر طراوت گردند و در رياض حقيقت درختانی در نهايت لطافت  ای خداوند بر خدمت خويش موفّق فرما و از بيگانه و خويش مستغنی کن در هر دمی شبنمی فرست تا گلشن قلوب سبز و خرم گردد و رياحين فيض عنايت برويد .   ع ع

" در زمين مرا ياد كن تا تو را در آسمان خود بياد آرم تا ديده تو به ذكر من در زمين و چشم من به ذكر تو در آسمان روشن شود "  (‌ترجمه ار اصل عربي)‌ حضرت بهاءالله

"قبل از هر امري مهياي فدا كردن زندگي خود براي ديگران و ترجيح دادن سعادت و رفاه ديگران بر رفاه خويش باشيد.روابطي خلق كنيد كه هيچ امري قادر به متزلزل كردن آن نباشد، جمعي را ايجاد كنيد كه هيچ امري قادر به متلاشي كردن آن نباشد، داراي ذهني باشيد كه ابدا در كسب كمالات توقف نشناسيد و هيچ امري آن را نابود نكند، اگر محبت وجود نداشت ، از حقيقت چه باقي مي ماند؟ نار عشق الهي است كه انسان را بر حيوان تفوق مي بخشد. اين قوه متعاليه را كه جميع ترقيات در عالم به واسطه آن حاصل مي شود ، تقويت كنيد. "حضرت عبدالبهاء

"در كلام و راي خود متحد باشيد و هر روز از زندگاني خود را بهتر از روز قبل سازيد. برتري انسان در خدمت كردن و دارا بودن فضايل و كمالات است نه در ثروت و زينت و مال. سخنان خود را از هوي و هوس و موهومات و اعمال خود را از دورويي و ريا پاك و منزه نماييد. نقد عمر گرانمايه را صرف شهوات نفساني نكنيد و در پي جلب منافع شخصي نباشيد. در هنگام رفاه بخشنده و در ايام تنگدستي شكيبا باشيد. چه كه هر سختي آسودگي از پي دارد و هر اندوهي دلشادي. از سستي و تنبلي دوري نماييد و به آتچه خير عموم مردم از كوچك و بزرگ و از طبقات بالا تا پايين جامعه در آن است بپردازيد. مبادا سبب اختلاف و دشمني بين مردم شويد يا در دل‌هاي پاك ايجاد شك و ترديد نماييد. "( ترجمه از عربی) حضرت بهاءالله